BT1-> The Cambodian Girl (L) The Green Eyed Man

“ben Fenerbahçe yle duygularımı, kız kulesiyle olduğu gibi tek taraflı yaşıyorum. Ben seviyorum, ben seviniyorum, ben üzülüyorum ben ağlıyorum ben bağırıyorum ben sevgimden küfrediyorum, ben çekip gidiyorum, onlarsa bunların hiçbirini yaşamıyorlar ve döndüğümde ikisi de oldukları yerde beni bekliyorlar. Bana beni sevdiklerini, özlediklerini, hata yaptığımı , yanlış yaptığımı söylemiyorlar.. Söyleyemiyorlar. Yani paylaşamıyorum.” Yazmıştım bundan nerdeyse2 sene önce..

Şimdi ise her şey okadar farklı ki.. Fenerbahçe, Kız Kulesi .. Vazgeçilmezlerimken, şimdi ikinci planda yedek klübesindeler.. tek bir as oyuncum var Hayatımı paylaştığım..

Sonuna kadarda yanımda olmasını istediğim tek bir insan..

Saygı duyduğum, saygımın sonsuz güvenimden kaynaklandığı,

güvenimin ona olan her geçen gün büyüyen Sevgimden kaynaklandığı

ve bunla doğru orantılı olarak her geçen gün değerinin kat kat arttığı bir insan..

Hayat yarışında yeri geldiğinde sakin, yeri geldiğinde hızlı kullanacağımız Arabamızın vazgeçilmez ilk ve son co-pilotu..

Ona olan duygularım sayesinde kalbimi pamuk ellerine teslim ettiğim, ne iyi yapmışımda etmişim, arada kafam çalışıyor benim dememe sebep olan,

Gözlerinde kaybolup gittiğim kimi zaman..

Gülmekten kahkahalara boğulduğum,

Mutluluktan yanında göz yaşlarımın süzüldüğü insan..

ve o pamuk elleriyle silen o yaşları..

Geçici bir şey değil bu, kalbime her geçen gün daha derin kazınan bir sevgi..

Her geçen başka bir yönünü gördüğümüz,

Önümüze başak kanıtlar sunan, ama kanıt derken cinayetle suçla ilgili değil,

Daha fazla nasıl mutlu olabilir iki insan, nasıl bu iki insanın mutluluktan kalbini zangır zangır attırırım, nasıl kalplerinin daha derinlere kadar indiririm bu sevgiyi..

Hayat bizle böyle uğraşıyor..

Hayat bizim üzerimizde sevginin en güzelini gösteriyor..(maşallah)

Deneksem eğer ben, böyle bir şey için denek olmak inanılmaz mutluluk veriyor hayat bunu bil!..

Ve böylece devam et..

Yukarıdaki eskiye ait yazımda Severken , Sevinirken, Ağlarken, Üzülürken, Bağırırken hep kendimin yaşadığı şeylerdi bunlar..

paylaşamadığımdı..

Şimdi ise her gün daha fazla Sevmeme sebep,

hergün daha sevinçli uyanmama sebep sabahlara,

Göz yaşlarımın mutluluktan aktığı,

sesimin hiç yükselmediği,

ve paylaştığım.. her şeyimle paylaştığım..

124 gündür paylaştığım paylaştıkça daha iyi anladığım..

paylaştıkça ellerimin daha sıkı ellerini tuttuğu..

paylaştıkça her an yanımda daha fazla olsun istediğim..

paylaştıkça daha fazla özlediğim..

paylaştıkça daha çok sevdiğim..

paylaştıkça unutamadığım..

paylaştıkça O olduğum..

paylaştıkça biz olduğumuz..

paylaştıkça hayatım değil hayatımız olduğu..

paylaştıkça büyüdüğüm..

paylaştıkça her gün daha fazla dua ettiğim..

paylaştıkça… paylaştıkça…

ve paylaştıkça daha da büyüyüp kimseye benzemediğimiz bir sevgiye sahibiz..

“Elbette insanlar için bukadar basit değil bu paylaşım olgusu. Olmadı, olmayacak, olamaz ve olmamalı. Basite indirgeyenler hep hata ve zarar içinde olanlar sonradan farketselerde. Paylaşmak dediğinde bunun içinde ilk sırayı alan güven duygusu var. Güvenmesen paylaşmasın” demiştim yine yıllar önce..

Ve evet.. bu basit olmayan paylaşma duygusunu tüm benliğimle güvenerek, gözlerim tamamen kapalı olsada yolumu onun çizmesine izin verebileceğim bir co-pilotum var benim.. var ve bu güven duygusu hergeçen gün artıyor.. her geçen gün hiç yalansız devam ediyor..124 gündür yalan söylemediğim insan.. ufak dahi olsa.. çarpıtmadan anlatmadığım, yalan olmasın diye eksik bile söylemediğim.. böyle bir güven.. ve böyle bir paylaşım sonrasında..

“Bu yönden şanslıyım çünkü karşımdakinden bekleyeceklerimin hepsini hakkımla isteyebilir ve bekleyebilir durumdayım.” Demiştim..

Çünkü pişman olacağım hiçbirşey yapmadım ki yapacakta biri değilim..böylede dua ederdim ve yaşıyorum şimdi onu..bir şeyler istemek yada beklemek bir kenara, hayat öylece verdi O’nu bana.. ilkim ve sonum olması için.. marketten bir hazır çorba aldığımda nasıl ki içinde tuzu baharatı her şeyi hazır.. sadece suyla kaynat, iç.. hayat öyle bir verdi ki O nu bana.. Sadece sevginle ve güveninle paylaşarak büyüt.. ama içine yalan katma, içine başka şeyler katma, içine güvensizlik, içine kargaşa, içine farklı beklentiler katma tadını bozma ve mahvetme her şeyi asla en ufak bile olsa.. sadece sevginle güveninle paylaşarak büyüt ve yaşa dedi..

Dualarımdaki insanı yaşarken ve hayat böyle bir mucize vermişken bana, ki her geçen gün başka bir mucize birbirimize ait olduğumuza dair, benim bu söylediğinin dışına çıkmak zaten istemiyorum çıkmaya çalışmam kendi hayatımı mahvetmem olur sadece.. hemde tamamen..

Ben gibi biri karşımda.. Ben gibi .. şimdi Beni unutup BİZ olduğum..

Hayatımın en önemli kararını verdim geçen gün O’nunla.. bir an eskiye döndüm, ilk tanıştığımız 1 Mart’a.. her gün o gün için defalarca şükrettiğim güne.. 1 Mart’a.. starbucksta tanışmıştık yine.. ilk orda buluşmuştuk.. ve şimdi yine starbucksta hayatımın en önemli kararını verdim.. hayatımı bana göre değil.. O’na göre değil.. BİZ e göre şekillendirdim.. BİZ için.. MutluluğumuZ için..

Daha önce hiç kararlı olmadığım kadar kararlı bu kararla ilgili..

Daha önce hiç emin olmadığım kadar emin..

Bir bilinmezlik yok sonunda bu harika kararın.. aksine Mutluluk var doyasıya hemde..

Şimdi ihtiyacımız olan Sevgilim den ötesiyle, biraz daha sabır biraz daha dua, biraz daha yakın olmamız.. bukadar Severken, başkada ihtimalimiz yok zaten.. BİZ dışımızda BİZ e engel olabilecek bir şey yok..

Can Dündar’ında güzel söylediği gibi..

“Ben , Sevmeyi öğrendim.

Sonra güvenmeyi…

Sonra da güvenin ve sevginin nedenli kalıcı olduğunu.. sevginin, güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim..”

ve BİZ bunu herşeyimizle gerçekleştirdik.. Başardık..

Ben Sevmeyi öğrendim Seninle.. Öyle Küçük gelip geçici Sevgileri değil.. Derin.. Her geçen gün daha çok Sevmeyi.. Daha Çok Özlemeyi.. Ayrılmanın Ne denli zor olduğunu.. Aslında Benim Yaşamamı Sağlayan Nefesi Seninle Alıp Verdiğim Zamanlar İçime Çektiğimi Öğrendim.. Ben Seninle Sevilmeyi Öğrendim..Her şeyden Çok güvenmeyi.. Hiç

Korkmadan Arkamı Dönebilmeyi öğrendim.. Her Sözün Gerçek Olduğu.. Bir insanın Bana Hep Doğruları Bir İnsanın Her Sözüne Güvenebileceğimi öğrendim.. ve Sözlere Göre BİZ olmayı BİZe göre yaşamayı..

Ben Seni Her şeyden Çok Sevmeyi öğrendim.. Her şeyden Çok.. ve Her gün Büyüyerek..